KLantenreacties

Charlie

De dove Parson Jack Russell terriër

 

Op 31 december werden wij de nieuwe baasjes van een Parson Jack Russell. Al enige tijd waren we op zoek, maar nesten lagen niet voor het oprapen en de geboren pups die wel werden aangeboden waren al verkocht of belachelijk duur.

Groot was onze opluchting toen we naar een pup gingen kijken die nog wel beschikbaar was. De verkoper beviel ons minder maar wat maakte het uit? We zouden m toch nooit meer zien en namen ons kleintje mee. Vrolijk, dartel en vooral superlief. Constant likken, bij je kruipen en kwispelen bij iedere vorm van oogcontact. Bij thuiskomst werd het alleen maar leuker! Spelen, springen, kwispelen, het kon allemaal niet op. We zagen wel op tegen het uitlaten want het afsteken van vuurwerk was ’s middags al in volle gang. Maar het ging fantastisch. Charlie, zo hadden we m genoemd, liep ongelofelijk relaxt aan de lijn en in de tuin.

Mijn vrouw Monique vroeg zich voor de grap af of-ie soms doof was, zo makkelijk ging t met het vuurwerk. “Nee joh, hij reageert op alles” zei ik nog. Maar de volgende dag vinden we het toch wel vreemd dat onze Charlie helemaal niet reageert op vallende kopjes, dichtslaande deuren en andere alledaagse geluiden. Van een bekende kregen we de tip om achter Charlie te gaan staan en heel hard in de handen te klappen. Als-ie zou reageren was het helemaal goed. Jullie raden het al; geen enkele reactie dus we maakten ons flink zorgen. Bij de dierenarts waar we de volgende week heen moesten voor de inentingen en controle, werd het officieel bevestigd. Charlie was doof. Stokdoof! Volgens de dierenarts moesten we terug naar de fokker omdat het een “product was dat niet aan de eisen voldeed”. Maar inmiddels hoorden we berichten over de fokker waar we niet blij van werden. Asociaal en crimineel waren de woorden die werden gebruikt om hem te omschrijven. We waren in de val getrapt door alle klassieke fouten te maken die er zijn. Moeder niet aanwezig, want die was bij zijn broer. Andere honden in hokken en van een ander ras. Dom, dom, dom!

Maar je bent al gek op zo’n beest en teruggeven was sowieso geen optie. Hoewel? Wat moet je met een dove hond? Hoe voed je m op? Hoe leert-ie ooit te gehoorzamen als hij niks hoort? We waren in paniek en ten einde raad. Zullen we m toch maar terugbrengen?

Via de plaatselijke Pet’s Place kregen we het nummer van Mandy van hondencentrum WRAF. Zij gaf aan dat ze ervaring had met dove honden en ons graag wilde helpen. Mandy stelde ons meteen gerust en vertelde dat ook een dove hond kan “luisteren” en gehoorzamen. We voelden ons een stuk opgeluchter en vertrokken minder ongerust naar de eerste afspraak met Mandy.

Charlie kwam als zijn vrolijke, stoere, eigenwijze zelf binnen en voelde zich prima op zn gemak. Rondsnuffelen, eigen weg volgen en alles en iedereen begroetend om vervolgens weer zn eigen ding te gaan doen.

Na een hele leuke kennismaking wilde Mandy wat “oefeningetjes” met m doen om een beeld te krijgen van onze deugniet. Ze pakte de lijn over en direct zagen we een verandering bij ons draakje. Alert en gericht op de juf werden een paar commando’s met handgebaar snel opgepakt en met speels gemak uitgevoerd. Binnen tien minuten zitten op commando en wegblijven van een koekje op de grond! We werden er emotioneel van! Wat een slimmerd en wat heerlijk dat een dove hond getraind kan worden tot een gehoorzame hond. Monique vroeg zich af of Mandy een hondenfluisteraar was. Helemaal verrukt reden we terug naar huis met een aantal handige tips als leefregels. Charlie kan gewoon een gehoorzame hond worden als we er maar consequent aan werken en veel tijd en energie steken in de opvoeding.

Thuis gingen we voortvarend aan de slag. Charlie leert makkelijk maar is stronteigenwijs af en toe. Hierdoor lijkt t soms alsof we een stap vooruit gaan en twee achteruit. Maar we vorderen en de gebaren voor “nee”, “foei”, “blijf” en “zit” worden snel opgepakt. Echt waanzinnig! Enige probleempje is het “af”-commando. Als rechtgeaarde Jack Russel verrekt -ie het om af te gaan. Het lijkt alsof hij het niet begrijpt of niet wil begrijpen.

Het bijten (speels) is gestopt door de juiste actie en commando’s maar heel af en toe steekt zijn Terrier-karakter de kop op en is er geen land mee te bezeilen. Gelukkig voor ons gebeurde dat ook een keer bij Mandy waardoor je toch gerustgesteld wordt dat het niet aan jezelf ligt.

Onze grootste zorg is steeds geweest of hij ooit los zou kunnen lopen in het bos of bij ons op de dijk in Leusden.

De derde les werd gegeven door Ernest, de vriend van Mandy. Na een oefening naast lopen zei hij: “Nou, laten we hem maar eens loslaten”. Ik schrok me te pletter! We liepen langs het Erkemederstrand en het barstte er van de andere honden. Hoe zouden we hem ooit kunnen roepen als hij zou weglopen???

Ik dacht echt dat Ernest twee honden door elkaar haalde en dat hij onze Charlie iets t hoog inschatte. Maar hij verzekerde me dat het goed was en ik liet onze Charlie voor het eerst los in een niet omheinde omgeving. Ik was als de dood!!

Ernest gaf aan ieder oogcontact te belonen en te hurken als je wilde dat hij kwam. Dat leek me iets te simpel allemaal en ik dacht dat onze viervoeter de benen zou nemen om vervolgens aan de horizon te verdwijnen.

Maar verdomd; nadat hij de vrijheid had gekregen keek hij iedere 10 meter op om te zien waar we waren. Terwijl hij vrolijk ronddartelde keek hij constant naar ons. Elk contact werd met koekjes beloond en hurken gaf inderdaad het resultaat waar we op hoopten. Hij kwam zich meteen in volle galop en wild kwispelend melden. Ook dit was weer een ontzettend gaaf en emotioneel moment! Onze hond die zo doof is als een kwartel, kan later gewoon loslopen! Fantastisch! Dit was de eerste stap naar het Bend-to-Assent methode van Mandy dat we zeker gaan volgen!

Tot nu toe zijn al onze zorgen voor niks geweest. Charlie is een vrolijke, energieke en vooral lieve allemansvriend met af en hoe wat Testosteron aanvallen. Maar dat hoort bij het ras waar we eerder ervaring mee hebben opgedaan.

Belangrijkste is dat zijn doofheid niet in de weg staat van een vrolijk hondenleven dankzij WRAF, Ernest en Mandy!! We kunnen jullie niet genoeg bedanken voor de vorderingen die we hebben gemaakt en het plezier dat Charlie on iedere dag weer geeft!

Monique en Mark van Bezel

Merle

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hallo, mag ik mij eerst even voorstellen voor ik mijn jonge leven ga vertellen? 

Ik ben Merle. Ik ben een Berner Sennenhond van 10 maanden oud. Toen ik 4 maanden jong was werd ik door Margit en Leo in huis genomen. Ik was een lieverd vond ik zelf. Echt een mooie hond die het voor iedereen zo goed mogelijk wilde doen. Mijn nieuwe, inmiddels tweede baasjes waren lief en hadden al het beste met mij voor. Zij hadden voor mij al vier Berners gehad dus dachten zij dat zij wisten hoe ze met mij om moesten gaan en mij op moesten voeden. Ik vond het lieve mensen en deed zoveel mogelijk mijn best om het goed te doen. Zij ook en daar lag het eerste probleempje. Ik wilde alles geven wat ik in mij had en zij wilden alle liefde ontvangen die zij van mijn voorgangers gewend waren. Helaas was mijn voorgangster een hele rustige hond en ik een beetje druk en had verschrikkelijk veel energie in mijn lijf. Dat botste natuurlijk. Mijn baasjes hadden behoefte aan weer een rustige hond en ik wilde alle energie in mijn lijf kwijt. Het verliep niet echt soepel. Maar met een beetje begrip van twee kanten was het acceptabel. Ik was net gewend en hoorde dat ik toen mee naar Frankrijk op vakantie moest. Ik kon het wel uitgillen. Ik wil dit niet. Ik ben net bij jullie en nu moet ik de hitte in. Ik liet dit weten. Ik begon te sputteren en deed alles om lief te zijn en begrip te krijgen. Helaas, dit lukte niet. Mijn baasjes legden dit verkeerd uit en werden radeloos. Zij riepen via internet de dag voor hun vakantie de hulp in van Mandy van Gelder en Ernest van Hondencentrum WRAF. Eindelijk Hulp. Zij  kregen spoed bijles, die in eerste instantie resultaat had. Joh, wat maakten zij een fouten. In de vakantie plofte het toch. Ik ben een hond en geen watje. Wij kampeerden aan het strand dus de hele dag water om mij heen. Een avond wist ik weg te komen. Wat een feest. Rennen door het zand. Spatten in het water, vissers hun tas leeg eten en hun plagen. Wat een avond was dit voor mij. Alleen Leo vond dit niet leuk. Twee uur achter mij aan rennen en ik kwam niet. Ik had wel gekomen hoor, maar dat wist hij niet. Toen ik terug bij de caravan was hoorde ik hem zeggen: 'het is mooi geweest, ik wil niet meer'. Oei, nu werd het eng. Ik kreeg van hem nu een kans om te bewijzen hoe lief ik was en dan.. vul dit zelf maar in. Maar zij begrepen mij niet. In de vakantie riepen zij vele malen de hulp in van Mandy. Zij was er voor hun. Zij gaf heel veel goede adviezen en zorgde ervoor dat wij deze vakantie in redelijke harmonie konden afsluiten. Thuis onmiddellijk contact gezocht met Mandy van WRAF. Na een gesprek met hun was het voor ons duidelijk. Wij konden het met ons drieën niet redden. Zij bood ons hulp aan om Merle 3 weken lang intern te trainen.

Wij hebben dit met twee handen aangepakt. Wij konden het niet zelf, maar wilden mij echt niet kwijt, ondanks onze zeer regelmatig voorkomende conflicten. Hun voorstel, Merle even voor een tijdje onder hun hoede te nemen was goed voor mij, maar ook voor hun. De daad bij het woord gevoegd en ik drie weken onder hun bezielende leiding gesteld. Dagelijks hielden zij mijn baasjes  op de hoogte van de "vorderingen" van mij. Dit was voor hun geweldig. Mandy en Ernest lieten zien hoe en wat ze deden met mij. Na elke trainingssessie ontvingen mijn baasjes verslagen, foto's en filmpjes.

Mijn baasjes hoorden er die weken ook bij. Zij konden altijd bellen en nooit was het Mandy te veel. TOEN na drie weken moest ik terug. Ernest nam hier de tijd voor. Hij ging ervoor zitten en begon hun te vertellen wat mijn karakter is zowel mijn deugden als mijn ondeugden. "Helaas" kwamen zij daarna aan de beurt. Op zijn eigen manier maakte Ernest hun attent op hun fouten en onbedoelde verkeerde benaderingen naar mij. Hier zou ik nog een A4 van vol kunnen schrijven, maar het is genoeg zo. Het belangrijkste is het eindresultaat. Om het kort en goed te zeggen: Zonder de hulp van Mandy en Ernest had ik terug gegaan naar de Fokker. Nu: met hun hulp ben ik een geweldige lieve hond zoals zij het fijn vinden. Samen gaan wij nu oud worden en van elkaar genieten. Alle hulp is het waard geweest. 

Ik ben nu 3 dagen thuis en zij hebben er een hele lieve hond bij gekregen. 

 

Mandy en Ernest: Geweldig bedankt voor alle goede hulp en wij hopen dat nog veel mensen en dieren, die dit nodig hebben van jullie kennis gebruik mogen maken. Merle is ondenkbaar veranderd, we herkennen haar niet meer terug. Ongelooflijk!

 

Bedankt! Merle en natuurlijk mijn baasjes Margit en Leo

Nimrod en Nomad

Ruzie tussen twee terriërs: Hoe lossen we dat op???

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen we Nimrod een paar jaartjes in huis hadden besloten we er een tweede hondje bij te nemen als vriendje voor Nimrod. Het werd Nomad: Zelfde moeder, andere vader. Vanwege het geweldige karakter van Nimrod besloten we van dezelfde moeder, die haar laatste nestje kreeg, nog een pup te halen. Het klikte vanaf het eerste moment. Beide mannen speelden, draafden achter elkaar, keken van elkaar af, sliepen samen en aten samen.

Maar na een jaartje raakte Nomad in de puberteit. ´Out of the blue´ was daar de eerste vechtpartij. Direct daarna volgden er meer totdat het niet meer ophield. Ze hoefden elkaar maar áán te kijken, of het was ruzie. Omdat het border-terriërs zijn, zag het er ook nog es heel heftig uit. Het werd uiteindelijk een gevecht op leven en dood. We hebben totaal verbouwereerd staan kijken. En ons afgevraagd hoe dat mogelijk was. Ze hadden het immers zó leuk! En wij waren toch van die leuke baasjes….

Kordaat als we waren, zochten we een hondencoach. Want het leek ons, dat we dit niet zomaar onder controle konden krijgen. Hondencoach nummer 1 arriveerde, keek verbouwereerd mee en gaf ons tips hoe we de riem het beste vast konden houden om geen vingers te breken, als de mannen elkaar aanvlogen. Er volgden nog wat andere tips, maar onze vraag wie van de twee mannen telkens begint met de ander aan te vliegen en of castratie zou kunnen helpen, bleef onbeantwoord.

Nummer 2 arriveerde. Die wilde graag weten hoe het nou gekomen was. Dat wilden we zelf ook graag. Na een aantal ingevulde vragenlijsten, was het nog steeds onduidelijk. Wie van de twee gecastreerd moest worden en of dat zou helpen, ook. Nummer 2 ging met een bezorgd gezicht de deur uit met de mededeling dat dit waarschijnlijk nooit meer goed zou komen en dat herplaatsing overwogen moest worden. 

Daarna hebben we een tijdje zitten huilen.

En toen waren we er klaar mee.

Nomad was in huis gekomen met de bedoeling een vriendje voor Nimrod te zijn. De vriendschap was volledig over. We zeiden de afspraak met nummer 3 af. Laat maar, mailden we. Het wordt hem niet meer. We gaan herplaatsen.

De volgende ochtend hing Mandy van Gelder aan de telefoon. Hoezo dat we de afspraak niet door lieten gaan, en hoe we er bij kwamen te herplaatsen. Zij zei: ‘Als de nood zo hoog is, ben ik er vanmiddag! Om 16.00 uur!’ We waren zo goed niet, of we konden opdraven. We lieten ons werk om 15.00 uur in de steek. En daar zat Mandy dan. ‘Of de mannen bij ons op bed mochten’. Wij vonden van niet, want we hadden uit het boekje geleerd dat dat niet mocht. Maar daarna moesten we schielijk bekennen dat dat eens in de week wel het geval was; als we op zaterdagochtend een ontbijtje op bed namen. Oké, twee keer in de week dan. Vanwege datzelfde ochtendritueel op de zondag.

‘En hoe we dat deden met spel’. ‘Ronden jullie het ook weer af?’ vroeg ze. Want bij hondjes heeft alles een kop en een staart. En wij zeiden: ‘ja, hoor! We ronden het spel netjes af, dan ruimen we het speelgoed op’. Waarop Mandy zei: ‘En waarom ligt het hier dan bezaaid met speelgoed’…? We keken de kamer es rond. Het speelgoed lag overal. ‘En de hondenmandjes?’ vroeg ze ‘…welke is van wie?’

Voorzichtig geworden zeiden we: Die daar is van Nimrod en die andere van Nomad. Maar we konden toch niet ontkennen dat beide mannen regelmatig in elkaars mandje lagen….

Daarna kregen we een lading eenvoudige leefregels voorgeschoteld. Als we dat deden zou het na 14 dagen beter worden. Het leek ons sterk dat het zó simpel was. En Nomad moest gecastreerd worden. De volgende dag nog. ‘Nomad wil de baas spelen’, zei Mandy,   ‘maar hij heeft geen idee hoe’. Waarop wij vroegen: ‘Moet Nomad mórgen gecastreerd worden? Hoe dan?’

We moesten allebei werken en het leek ons ook sterk dat de dierenarts zo snel een plekje had. Maar Mandy hield streng vol: ‘Morgen!’

Toen Mandy de deur uit was, hebben we de dierenarts gebeld en de zaak uitgelegd. 

Nomad werd de volgende dag gecastreerd. 

Daarna zijn we begonnen met de leefregels. We deden precies wat Mandy ons verteld had. De speeltjes gingen voorlopig de deur uit, en de hondenmandjes ook. Nimrod en Nomad moesten het doen met hun bench. Beide mannen bleken toch wel erg veel ruimte te hebben gehad, de laatste tijd. En Nomad had zich nog nooit lerend opgesteld. Het beestje was te druk en te speels om te leren. Althans dat vonden we zelf. Maar Mandy dacht daar heel anders over. 

Wat hebben we veel geleerd. En wat hebben Nimrod en Nomad veel geleerd! Regelmatig waren we de wanhoop nabij. Vooral als het een tijd goed gegaan was maar het toch ineens weer mis ging. Maar hoe langer het duurde; hoe meer we in staat waren te bedenken waar de ‘aanval’ vandaan kwam. Mandy bleek een GEWELDIGE hondencoach te zijn. Ze was via de app altijd bereikbaar. Dacht mee als het mis ging, gaf tips (en tops) als we het niet meer wisten…en kwam langs als het nodig was. Ze dacht ook mee over het drukke gedrag van Nomad. Ook daar kregen we tips voor. Ook deed ze ons voor en legde uit hoe het moest, wanneer het dreigde mis te gaan. Wat een expertise heeft deze vrouw!

Beide mannen spelen meer dan ooit. Nomad doet mee met de hoopertraining van Mandy. Hij werkt zich suf. Eventuele spanning tussen beide honden signaleren we direct. Dan is het een kort commando: ‘Op je plaats’! Er wordt niet meer achter ons aangedrenteld, de hondjes liggen niet meer bij ons op bed, ze komen geen aandacht meer opeisen, en nee...ze krijgen ook geen restje vlees meer, dat ‘toevallig’ nog over is. De honden zijn weer gewoon hond. Ze hebben het leuk en genieten van elkaar. Hoe mooi is dat.

Wanneer we beide mannetjes in de ogen kijken, zijn we zielsblij dat we ze allebei nog hebben. En dat we met zijn allen weer lol hebben.

Onze dank is groot. Zonder Mandy was het nooit gelukt! Dank, Mandy!

Fred

Een ode aan Mandy en haar Bend-to-Assent® methode

Eindelijk! We kunnen weer relaxed over straat met onze Fred! 

Fred is een uit Roemenië afkomstige 4 jaar oude kruising Duitse Staander / Duitse Herder (met nog wat onbekende rassen). Hij is nu bijna 2 jaar bij ons. Het eerste jaar was het een super fijne, rustige hond. Hij ging overal mee naar toe en was zowel sociaal naar andere honden als naar mensen. ‘Plotseling’ ging hij probleemgedrag vertonen.

 

Met probleemgedrag bedoel ik dat hij ging uitvallen naar willekeurige voorbijgangers. Hij sprong al grommend en happend op naar de voorbijganger. Ook werd visite ‘plots’ een probleem. Menig bezoek heeft een snap in de billen gehad (ja… echt!). Daarnaast werd zijn gedrag naar andere honden ook anders. 

 

Hij is altijd wel een hond geweest die zijn mannetje staat, maar daarin dacht ik mijn hond wel goed te kunnen lezen. Echter kon ik hem nu niet meer peilen. Zijn uitvalgedrag werd voor mij onvoorspelbaar. Waar ik eerst bijna dagelijks een heerlijk ontspannen boswandeling maakte, werd elk klein rondje een moment van stress. Ik ging niet meer relaxed met hem over straat. Na verschillende trainingen te hebben gevolgd, kreeg ik de tip om eens contact op te nemen met Mandy. Een paar dagen later hadden we onze eerste afspraak.

 

We zijn nu pas tweeëneenhalve week verder en ik heb een andere hond. Nja, dezelfde heerlijke viervoeter, maar dan eentje waarmee je over straat durft zonder zenuwen. Heerlijk! Ik schreef het vertonen van ‘plotseling’ probleemgedrag net tussen aanhalingstekens, omdat Mandy mij heeft geholpen om te leren zien hoe mijn eigen gedrag invloed had op dat van hem. Best confronterend, maar waar. Mandy heeft mij meer inzicht gegeven, waardoor ik nu de taal van Fred spreek en daar is hij mij heel dankbaar voor. Dat merk je in alles. We zijn er nog niet, maar we blijven hard oefenen en spammen Mandy met foto’s en filmpjes. Een beetje trots zijn mag best, toch? 

 

Mandy, dankzij jou durf ik met mijn ‘agressieve’ hond gewoon door een winkelcentrum, drink ik rustig een bakkie koffie op een terras en lopen we op ons gemak door het park. We kunnen weer genieten. Duizendmaal dank!

Wammes

 

 

 

 

 

Mandy en Ernest, wij willen jullie hartelijk bedanken voor jullie inzet bij het trainen van onze lieve Wammes! Wat hebben jullie veel bereikt en wat hebben jullie er veel tijd ingestoken. Het resultaat mag er zijn; we hebben een andere, nog lievere, goed luisterende hond teruggekregen. Nu moeten wij het goede werk doorzetten en daar zullen wij onze stinkende best voor doen.Jullie kennis van honden en de passie voor jullie werk is heel groot. Als we nog vragen hebben dan weten we jullie zeker te vinden ... We zullen vast nog wel eens een opfris les nodig hebben.

Snow

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik zal mij even voorstellen ik ben het baasje van Snow een hele lieve Argentijn.

Om haar te nemen was wel een hele stap omdat ik al ervaring had met dit ras en ik daar toch wel mijn handen aan vol heb gehad. Altijd op zoek naar goede raad en een trainer. Daar ook best wel veel tijd en geld aan heb besteed en toch niet gekregen heb waar ik op gehoopt had.

Kwam ik hier op camping Samoza Mandy tegen. Maar als ik naar Mandy keek dacht ik altijd dat zij wel goed zou zijn in het opvoeden en trainen van Shiwawa in plaats van een hoog risico hond. Dus zo eigenwijs als ik dan ben toch maar weer eerst een andere trainer gebeld en betaald natuurlijk en weer met lege handen. Maar inmiddels had ik Snow alweer twee weken.

Dat lijkt natuurlijk kort maar tijd voorbij laten gaan die je eigenlijk goed zou kunnen besteden is altijd zonde.

Snow is een onzekere agressieve hond, tenminste zo was zij of zo leek het.  Ook had ik al gehoord dat zij misschien wel heel erg dominant zou zijn maar dat bleek gelukkig matig te zijn. Pffff een opluchting voor mij.

Dus nog steeds met legen handen en geen handvaten. Toch maar Mandy gebeld en een afspraak gemaakt. Waar ik nog steeds heel erg blij mee ben dat ik dat heb gedaan.

De eerste afspraak heel veel theorie geleerd en een profiel van Snow waar ik ook wat mee kon en gelijk een boekje en oefeningen waar ik mee aan de slag kon. Toen ik weg ging na de eerste les had ik gelijk een heel goed gevoel en wat ik altijd al wilde handvatten om zelf mee te werken. Dus even onethisch gezegd niet Mandy ging het doen maar ik mocht en kon het zelf doen. Ik naar huis met de informatie die ik had gekregen en van af die tijd ging het met Snow en mij in een sneltreinvaart vooruit. Met de hond iets sneller dan met mij maar dat zullen wij maar aan de leeftijd wijden. 

Tweede afspraak met Mandy daar kreeg ik de letterlijk de kriebels van want wij gingen de stad Nijkerk in en ik was nog helemaal niet in de stad geweest met Snow, Ik vond het bos bij de camping net genoeg voor mij.

Daar in Nijkerk aangekomen en Mandy met haar hond voor mij stond stond ik bijna letterlijk te huilen van de zenuwen.

Maar werkelijk alles ging eigenlijk super goed met de oefeningen die ik moest doen als Snow ging fixeren. Samen jawel samen liepen wij zo door de stad. Elke winkel hebben wij van binnen gezien. Snow is in de lift geweest in een tuincentrum en dat alles zonder problemen. Voor mij ging er een wereld open die ik nog nooit had meegemaakt. Alles zo simpel en gemakkelijk. Want mijn grootste angst was toch echt hoe los ik het op als ik een andere hond tegen kom. Nou dat is opgelost en wel op zo een lieve rustige manier. Daar sta ik nog elke dag van te kijken. 

Zelf zou ik iedereen die een hond of pup aanschaft willen aanraden om een cursus bij Mandy te nemen. Gewoon omdat je dan zo een fijne band met je hond krijgt en daardoor ook zelf zoveel meer plezier aan je hond beleeft.

Ik ben er nog niet maar elke dat gaat het beter en als ik iets niet snap of onder de knie krijg dan bel ik voor een afspraak of app ik even.

Ik ben super trots op mijn hond en mijzelf natuurlijk maar dit is alles komt wel omdat Mandy er voor mij was en echt de juiste handvatten heeft gegeven waar ik al zo lang naar had gezocht.

 

Nu weet ik ook dat het postuur er niets toe doet om een hond goed te trainen maar alles begint in je eigen hoofd.

 

Dank je wel lieve Mandy dat jij er voor mij en Snow was op het juiste moment.

Balou

Hond bang voor kinderen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voorstellen 

Mijn naam is Yvonne de Bree en ik heb een Nova scotia duck tolling retriever.

Zij is geboren op 07-05-2015 en haar naam is Balou.

Onze kinderen zijn de deur uit dus onze gezinssituatie is mijn man en ik.

Ik had veel over het ras gelezen en wist dus dat het geen allemansvriendjes waren.

Dus het verbaasde ons ook niet dat ze niet naar iedereen toe ging. Ze moet je echt kennen wanneer ze je zal begroeten.

Hoe graag mensen ook willen aaien dat lukt gewoon niet bij haar.

Hiervoor 2 golden retrievers gehad dus wel degelijk wat ervaring met honden en daar ook veel cursussen mee gedaan.

Dus besloot ik te kijken of die club nog bestond het was tenslotte al 19 jaar geleden dat ik daar voor het laatst gelest had en warempel hij bestond nog.

Dus toen Balou 4 maanden oud was, begon ik aan de puppycursus. Ze deed het super.

Hieronder in het kort wat zij haalde:

Puppycursus werd ze 1e

E.G. ( Elementaire gehoorzaamheid ) werd ze 3e

V.E.G. ( vervolg elementaire gehoorzaamheid ) werd ze 3e

S.G.G. (Sport , Spel, Gehoorzaamheid ) werd ze 2e

G.G. ( Gedrag en Gehoorzaamheid ) hier helaas al 2 keer voor gezakt is een moeilijke cursus en met mijn andere honden ook nooit gehaald hahaha!
 

Bang voor kinderen

Ze luisterde al heel snel erg goed, totdat mijn man haar los van de lijn meenam naar buiten en haar even wilde laten plassen. Mijn buren hadden kinderen op visite die met de bal aan het spelen waren. Balou ging er als een speer vandoor!

Gelukkig goed afgelopen en toen pas begon ik te beseffen dat ze meerdere situaties uit de weg ging.

Ik loop namelijk altijd drie keer op een dag op een veld waar ze los mogen. Dan loop je langs een voetbalveld met kinderen en ook daar ging ze er met een boog omheen terwijl er nog een sloot en een hek tussen zit.

En het werd alsmaar erger. Objecten die ik op de weg tegen kwam waar Balou niet meer langs wilde, bijvoorbeeld een gevaren hek of ineens een grote containerbak, waar ze dan met een boog omheen ging.

Het werd eigenlijk van kwaad tot erger en ze wilde soms het veld niet eens meer op als ze op afstand kinderen op het voetbalveld hoorde en bleef ze staan of raakte in paniek en vluchtte naar huis. Dit gebeurde ook als ik kinderen op het veld tegenkwam.

Ondanks dat ze super luisterde, had ik geen controle meer over haar en ging ze steeds vaker op de vlucht. Het werd een obstakel voor me en wist er eigenlijk geen raad mee. 

 

Ik ontmoette ondertussen een vrouw op het veld met een Ridgeback en vertelde haar mijn verhaal.

Ze vertelde ook dat ze met haar hond bij Mandy van Gelder was geweest en daar de BTA-workshop had gedaan.

Ik ben me er toen in gaan verdiepen en mailde Mandy over het gedrag van mijn hond.

Ze adviseerde mij een privé workshop te doen en was ervan overtuigd dat mijn hond na 2 weken langs kinderen zou kunnen lopen zonder op de vlucht te slaan.

De workshop kostte €320,- dus mijn man zei sarcastisch dat we misschien beter een nieuwe pup konden nemen.

Maar mijn man stond uiteraard achter me en zo gingen we in januari de workshop doen.

 

BTA privé workshop 

De eerste sessie duurde 4 uur en bestond uit veel praten, hoe wij met de hond omgingen en we kregen adviezen. 

Het volgende kwam eruit; doordat wij nu samen zijn en geen kinderen meer thuis hebben, kreeg de hond erg veel aandacht. Dat is op zich niet erg, maar de hond ging heel veel dingen bepalen en wij vonden dat goed. Het kwam erop neer dat Balou teveel verantwoordelijkheid kreeg en zij dit niet kon handelen met als gevolg dat ze steeds onzekerder werd en vluchtgedrag ging vertonen. 

Eigenlijk alles wat Mandy zei klopte gewoon. Ook wel leuk was dat ze zei dat het een heel gehoorzame hond was, maar ik besefte dat dat niet genoeg was en dat we er verkeerd mee om waren gegaan.

Maar doordat ze zo goed luisterde zagen wij het niet als een probleem, want als we haar zat waren en we zeiden ga op je plaats dan deed ze dat.

Om een paar voorbeelden te geven ter verduidelijking van wat Balou wilde bepalen:

Als bij ons de koffiemachine aan ging sprong ze tegen mijn kont aan. Eigenlijk moest ik daarom lachen en kreeg ze een koekje, maar ongemerkt bepaalde zij dat ze ook werkelijk dat koekje wilde.

Als mijn man koud thuis van zijn werk was en nog amper zat sprong ze op zijn schoot en eiste zij de aandacht op. 

Als we door de deur gingen was zij als eerste door de deur enz enz.

Aan het einde van de eerste sessie leerden we de ‘vrij over’ oefening. Balou moest netjes aan de lijn lopen en bij elk kijkmoment moest ik goed zo zeggen en een koekje geven. 

Elke keer legde Mandy iets anders neer en leerde Balou dat ze eerst naar mij moest kijken en we dan pas door konden lopen. We hebben heel wat rondjes gelopen. 

 

Training 

Goed we moesten er dus 14 dagen mee aan de slag met het volgende:

Ze mocht 14 dagen niet los en als ik ging wandelen en ze keek op moest ik goed zo zeggen en een koekje geven.

Nou, ik kan je vertellen dat ik zelfs de hond uitlaten niet meer leuk vond en bij een wandeling van drie kwartier doodmoe was van goed zo koekje.

Maar als ik voor iets ga, ga ik ervoor en ook thuis hield mijn man zich aan de regels.

 

Ik zal je zeggen: na drie dagen kon ik al met een slappe lijn langs kinderen lopen zonder dat ze mij gauw naar huis wilde trekken! 

Ook als wij gingen eten en we zetten de pannen op tafel ging ze al uit zichzelf in haar mand en ook de deur uit gaan dat wij eerst moesten ging ook al heel snel goed.

We hadden een briefje op tafel liggen met de commando’s hoe, wat en wanneer we wat moesten zeggen.

 

Goed, na 14 dagen hadden we weer een afspraak voor de 2e en laatste sessie van 2,5 uur. Dit keer startten we bij een winkelcentrum en moest ik laten zien hoe ik het deed met Balou. 

Op wat enkele dingen na, had ik mijn huiswerk met Balou goed gedaan en wandelde ze ontspannen door het winkelcentrum.

Eigenlijk bijna niet te bevatten; een winkel in, een lift in, een trap op en het ging allemaal super!

Daarna gingen we naar de hei en mocht Balou los van de lijn. Toevallig was daar vlakbij een speelplaatsje en daar liep Balou ook normaal langs! Ze snuffelde zelfs nog even op haar gemak daar. Helemaal geweldig!

 

Resultaat

Uiteraard moest ik de handelingen nog blijven doen en doe ik eigenlijk nog steeds, maar wat heb ik een resultaat geboekt met deze hond, ongelofelijk gewoon.

Sindsdien is ze niet meer op de vlucht gegaan en komt ze nu naar mij toe als ze iets ziet wat haar onzeker maakt.

Ik kan je zeggen, het was me wel het dubbele waard geweest wat betreft de kosten. Wat heb ik veel geleerd van haar, terwijl ik dacht dat ik redelijk veel wist van honden.

In het begin bleef ze strak bij me, maar nu een half jaar verder loopt ze ontspannen, zekerder en snuffelt zelfs soms aan de handjes van de kinderen. Bijna niet te geloven door eigenlijk alleen dat wij meer bepalen in plaats van dat zij dingen bepaalde zonder dat we daar erg in hadden.

 

Tenslotte zal ik willen zeggen; heb je een probleem met je hond? Ga naar Mandy van Gelder, ik ben ervan overtuigd dat zij je kan helpen.

Ik heb er geen dag spijt van gehad.

Het kost veel energie, maar als je ervoor gaat weet ik zeker dat je een hele fijne hond krijgt.

 

Yvonne de bree en Balou

Bailey

RRIN (Rhodesian Ridgeback In Nood) Interne training

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij zijn voor Bailey op zoek naar een nieuw thuis. Een zoektocht die niet makkelijk zal zijn.

Bailey is een reu van 9 maanden oud en heeft al veel meegemaakt in zijn korte leventje.

Hij kwam als pup terecht in een gezin met 3 hele jonge kinderen en dat bleek geen goede match. Volgens de toenmalige eigenaresse heeft hij de kinderen aangevallen en uiteindelijk kon zij hem zelf ook niet meer aan. Ze wilde hem laten inslapen, hieraan wilde de dierenarts niet meewerken. Via via is Bailey bij de huidige eigenaren terecht gekomen, echter blijkt het niet te klikken met 1 van hun andere RR's.

 

Wij hebben een gedragsdeskundige Mandy van Gelder ingeschakeld omdat Bailey heftig gedrag laat zien. Hij is uiterst beschermend en waaks. Dit uit zich o.a. door enorm te grommen naar andere personen en honden die in de buurt komen van de eigenaren. Maar hij is ook enkele keren daadwerkelijk uitgevallen.

 

Buiten kan Bailey wel los lopen, in het bos of op het strand kijkt hij niet naar kinderen/mensen. En met andere honden gaat het dan ook goed.

 

Bailey is al voordat hij 8 maanden (waarschijnlijk al toen hij 5 maanden) oud was gecastreerd, deze ervaring bij de dierenarts (en misschien ook eerdere ervaringen) heeft hem geen goed gedaan. Ook daar is hij uitgevallen.

Bailey is een angstige hond, hierdoor laat hij dit gedrag zien.

 

We zoeken een huis waar hij weer leert om hond te mogen zijn. Dus geen kleine kinderen, geen andere honden, katten en ervaring met de RR is een vereiste. Daarnaast zal de toekomstige eigenaar verplicht begeleiding van de gedragsdeskundige krijgen.

 

Dit klinkt wellicht heftig, maar deze herplaatsing moet goed verlopen voor hem, maar ook om incidenten te voorkomen.

 Wie wil deze uitdaging aan gaan en kan Bailey het huis bieden waar hij hond mag zijn en weer vertrouwen in de mens mag krijgen?​

 

Vragen? Neem gerust contact op

 

RRIN - Wietske Kroondijk

 

 

RRIN - Update 06-11

 

Bailey is klaar om naar zijn nieuwe thuis te verhuizen, wie o wie biedt dit knappie een kans?

 

Hieronder kunt u lezen wat Mandy over hem kan zeggen:

 

Bailey is een lieve, slimme, sociale, energieke en dominante hond.

 

Beweging:

Bailey heeft veel beweging nodig 4 a 5 keer per week een uur naast de fiets en minimaal 1 uur wandelen per dag. Op de dagen dat hij niet naast de fiets loopt minimaal 2 a 2,5 uur wandelen per dag.

 

Werklust:

Bailey is een intelligente hond en hij vindt het leuk om spelletjes en gehoorzaamheidsoefeningen te doen. Als je alles leuk en gezellig houdt is hij overal voor in!

 

Opvoeding:

Qua opvoeding heeft Bailey een baas nodig die veel tijd voor hem heeft i.v.m. zijn hoge energielevel en een baas die niet allen consequent is (wat vandaag niet mag, mag morgen ook niet), maar ook duidelijk zijn/haar grenzen kan aangeven. Doe je dit niet dan zal Bailey van de vrolijke, lieve, gezellige, sociale hond die hij nu is, weer terugvallen in een onzekere hond die alles weer zal gaan compenseren met agressie.

Bailey is gevoelig voor belonen en wil dan alles voor en met je doen.

Wanneer je de balans weet te vinden tussen belonen en grenzen aangeven heb je een fantastische hond!

 

Ben je serieus geïnteresseerd neem dan z.s.m. contact op! Mandy zal geïnteresseerden meer vertellen tijdens een kennismaking en begeleiding geven om de herplaatsing succesvol te laten verlopen.

 

RRIN - Update 09-10

 

Bailey gaat met grote sprongen vooruit, hij loopt niet meer mank. Hij staat Mandy vrolijk op te wachten en springt van blijdschap ongeveer boven haar uit. Er wordt ontzettend hard gewerkt door hen beiden. Zo gaat Bailey mee naar een winkelcentrum, zitten op een terrasje (waar hij de eerste keer dacht alles van tafel te mogen pakken), naar de hei. Hij leert de wereld kennen en krijgt steeds meer zelfvertrouwen. Bailey blijkt een echte RR en kan af en toe erg dwars zijn, hij probeert dan echt zijn zin door te drammen.

 

Vorige week mocht ik meelopen met een trainingssessie. Heel leerzaam en fijn om te zien hoe goed Bailey het doet. Er is nog wel werk aan de winkel, maar hij wil graag en als hij eenmaal vertrouwen heeft is het echt een lekker ding. Wel eentje die uiterst consequent aangepakt moet worden, omdat hij anders direct misbruik van de situatie zal maken. En dat is iets wat absoluut niet mag gebeuren met een hond van dit formaat.

 

Daarom zullen de toekomstige eigenaren begeleidt worden door Mandy. Geïnteresseerd? Neem dan contact met mij op.

 

Hartelijke groet,

 

Wietske Kroondijk

 

RRIN - Bailey update 04-01

 

Wauw, wat een geweldig nieuws kan ik eindelijk melden! Gister mocht ik Bailey meegeven aan zijn nieuwe eigenaresse! Het heeft veel tijd en energie gekost voor met name Mandy van Gelder, maar er is een match gevonden. Het was voor mij best emotioneel om hem weer te zien en eindelijk naar zijn nieuwe thuis te zien gaan.

 

Ik wil iedereen bedanken die met Bailey bezig is geweest en/of gedoneerd heeft! 

Mandy, bedankt dat je mij/ons hebt laten inzien dat het best goed zou kunnen komen met Bailey. Zijn eigenaresse zal de komende weken nog een training volgen bij Mandy, wat geweldig is want hiervoor moet wekelijks een behoorlijke afstand worden afgelegd. Inge, alle vertrouwen dat jullie een geweldig setje zijn/worden.

Lieve Bailey, ik wens je alle geluk en zal je zeker nog opzoeken tijdens een training in Vierhouten bij WRAF!

 

Hartelijke groet,

RRIN

Wietske Kroondijk

Doris

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoi Mandy,

 

Ik wilde nog even zeggen dat ik Texel, 'Samenwerken met je hond', echt een topweek vond. Ik had het enorm naar mijn zin, Doris ook en ik heb enorm veel geleerd.

Toen de week voorbij was merkte ik eigenlijk pas hoe anders ik haar nu benader. Veel meer ontspannen en veel duidelijker, voor mijn gevoel heb ik meer richting gekregen. Ik twijfel niet meer zo over wat ik moet doen en maak meer een keuze. Ook heb ik veel hogere verwachtingen van haar, omdat ik nu heb gezien wat ze kan (bijvoorbeeld een open trap op en af).

 

Gisteravond gingen mijn vader en ik nog naar het strand en ik liet haar los, dat ging heel goed. Ze meldde veel en bleef vooral heel dicht bij ons lopen. Een enorm verschil met de eerdere dagen dat ik haar los had op het strand. Ik had vrijdagochtend ook een goede ervaring opgedaan bij de BTA en nu had ik echt het plan om dat weer voor elkaar te krijgen. Blijkbaar werkte dat goed, want ze liep grotendeels gezellig naast me!

 

Vanmiddag dus nog naar de hei in Ermelo geweest, daar waren weinig prikkels, maar ze meldde ze bijna allemaal! En er waren leuke bootcamp obstakels :-)

 

Groetjes Nicky en Doris!

Binky

 

“Prozac Binky”

 

De eigenaren kwamen aan met Binky; een kruising Pinscher/Chihuahua van 3 jaar en een enorm druk en blafferig hondje. Ze kwamen voor een gratis oriëntatie gesprek om te kijken of een interne opname voor Binky tot de mogelijkheden behoorde. Ze moesten een behoorlijk eind rijden en met een piepend/gillend hondje achterin waren ze blij dat ze er waren. 

De eigenaren hadden al verschillende adviezen ingewonnen, maar niets werkte. Alinda van Kippersluis van Hondenclub Koudum stuurde hen naar mij door voor de Bend-to-Assent® methode.

 

Problemen

Door de telefoon hadden de eigenaren al verteld dat Binky gefixeerd was op eten, overal naar blafte, zowel in huis als buiten. Men kon niet normaal met hem over straat, viel uit naar kleine kinderen, ging door het lint als hij andere honden zag en als er visite kwam, blafte en rende hij als een idioot door het huis en raakte in paniek. De eigenaren brachten hem bij een verjaardag uit voorzorg maar naar het pension. Iemand op de koffie vragen ging niet meer. 

 

Prozac

Binky was op advies van een gedragstherapeut op de Prozac gezet om rustiger te worden. Ik was heel duidelijk; ik wilde Binky graag intern trainen, maar dan wel zonder dat hij op de Prozac stond. Een scheef/onjuist beeld door de werking van Prozac wilde ik niet hebben tijdens mijn training. Ik wilde Binky zoals hij is, sec, zonder medicatie. Het afbouwen duurde 3 weken en toen arriveerde Binky. Ik hoor steeds vaker dat honden op de Prozac worden gezet. Ik kan uiteraard alleen spreken over de honden die bij mij komen voor gedragsproblemen en tot nu toe is Prozac altijd onnodig geweest. Wanneer een hond druk, chaotisch en onhandelbaar lijkt, zoek dan een goede gedragstherapeut die hiermee ervaring heeft. Eén die de oorzaak van deze onrust vindt en de juiste oplossingen weet aan te dragen.

 

Training

De eerste trainingsdag zijn we meteen met Binky naar het centrum van Ermelo gegaan. Niet al te druk, maar voldoende prikkels voor Binky om de BTA® methode toe te kunnen passen aan de lijn. Bij het restaurant viel hij uit naar een kindje die expres een autootje naar hem toe gooide. Moeders zei hierop “niet alle hondjes houden van kinderen“. …..

Binky keek de eerste dagen behoorlijk argwanend om zich heen en elke keer als hij wilde uitvallen, zette ik mijn ‘vrij over’ oefening in en Binky had al snel door dat hij werd beloond, wanneer hij stil was en zich gedroeg. 

Een dagje naar de hei om loslopende honden te passeren, Binky leren op de juiste wijze kennis te maken en te spelen met andere honden. Onze eigen honden hebben we ook meerdere malen ingezet, zodat hij van hen kon leren en weer zelfvertrouwen kreeg.

Kinderen opgezocht in speelgoedwinkels, op recreatieparken, tuincentra’s, winkelcentra’s. 

Kortom; Binky heeft een spoedcursus socialisatie gekregen en met de BTA® methode zag je al snel een enorme positieve ontwikkeling tot stand komen. Waar Binky voorheen door het lint ging, werd hij al snel rustig, kreeg zelfvertrouwen en begon ook vertrouwen in de mens te krijgen. Langs schreeuwende, huilende en rennende kinderen op klompen lopen was geen issue meer. Vol trots liep Binky naast me en was duidelijk erg trots op zichzelf.

Binky; jouw aanhankelijkheid en je vertrouwen heeft ons diep geraakt. Je bent een kanjer.

Zeus


Interne training: 'Niet alleen kunnen zijn'.

Prachtige, lieve Zeus, een Rhodesian Ridgeback van 3,5 jaar kon al ruimschoots 2 jaar niet alleen zijn.

 

Trauma 

Nadat Zeus zijn moeder aangereden zag worden en deze het vreselijk genoeg niet overleefde, waren zowel eigenaar (Ruth) als Zeus gebroken van verdriet. Dit had tot gevolg dat Zeus niet meer alleen kon zijn en dagenlang en urenlang huilde tot de buren begonnen te klagen.

Ruth nam het besluit om Zeus naar de dagopvang te brengen, maar uiteraard was het probleem hiermee niet opgelost. 

 

Stress

Ruth kon nergens naar toe en raakte hierdoor niet alleen geïsoleerd, maar zat tegen een maagzweer aan en de dokter gaf heel duidelijk aan dat ze stappen moest ondernemen omdat deze situatie duidelijk teveel werd voor haar.

Echter, Ruth had al verschillende stappen ondernomen en had o.a. een gedragstherapeute ingeschakeld om aan het probleem te werken. Dit had echter niet het juiste effect dus nu was ze wanhopig. Via de herplaatsing van de Ridgebackvereniging (Wietske Kroondijk, die inmiddels al vele gesprekken met elkaar hadden gevoerd over het wel/niet herplaatsen van Zeus) bracht Wietske mij ter sprake.

 

Interne training

Ruth maakte een afspraak en nadat we vele zaken hadden doorgesproken adviseerde ik haar Zeus intern door ons te laten trainen omdat ze aan het einde van haar latijn was. Ze ging op vakantie dus 2 vliegen in 1 klap.

Zo gezegd zo gedaan.

Therapie

Door Zeus de Bend-to-Assent® methode aan te leren, werd hij zelfverzekerder en leerde op zichzelf te vertrouwen en op eigen benen te staan. Vervolgens leerden we Zeus alleen te zijn door dit overal toe te passen in verschillende situaties. Je zag Zeus met de dag groeien van een onzekere naar een zelfverzekerde hond.

Resultaat

Toen Zeus weer terug naar huis ging vond Ruth het erg spannend om hem alleen te laten, maar ze had geen keus. Als ze Zeus wilde houden, moest ze weer vertrouwen krijgen en ze had de buren dan ook ingelicht over de interne training en dat dit Zeus zijn laatste hoop was om te kunnen blijven.

We zijn inmiddels 5 weken verder.

Zeus laat geen enkel teken van blaffen en huilen zien en is super relaxed. Ruth heeft weer alle vertrouwen en beide genieten weer van elkaar!

Bailey

We zijn zó blij met de fantastische vooruitgang die we met Bailey boeken. Een paar maanden geleden werden we met onze constant agressief uitvallende herder bij een andere hondenschool weggestuurd. Na een intensief programma met Mandy kunnen we met een relaxte hond gewoon in de GG1 groep meedraaien. En daarna lekker spelen en plonzen op het strand. Thnx WRAF, dankzij jullie aanpak hebben wij weer een gezellige hond!

Bjorn en Bliksem 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het was liefde op het eerste gezicht. Na een moeilijke periode met emotionele en keiharde tegenslagen zagen we na een donkere periode eindelijk weer een twinkeling in onze zoon zijn ogen. We hoorden voorzichtig een lach in zijn stem toen hij de kleine 16 weken oude  koningspoedel riep en deze ondeugend naar hem toe kwam. De poedel keek hem onschuldig, maar uitdagend aan, er was een onbeschrijfbaar oogcontact en de liefde tussen beide was een feit. 

Twee weken later lag de kleine Bliksem op schoot bij onze jongste kanjer en reden we van de fokker terug naar huis. We waren dolgelukkig met de komst van Bliksem. Klaar voor een nieuwe periode, een nieuw begin… 

Onverwachts kwamen wij opnieuw in een turbulente periode. We verhuisden naar ons lang verwachte droomhuisje en gelijktijdig waren er een aantal spoed ziekenhuis opnames van onze meis. We vlogen tussen de verhuisdozen, oude huis, nieuwe huis, dokters en ziekenhuis door naar de puppycursus. 

Tijdens de wekelijkse puppycursussen werd Bliksem steeds banger en onzekerder. Ook tijdens het uitlaten blafte hij steeds vaker en steeds feller naar fietsers en voorbijgangers. Het uitlaten werd steeds meer een uitdaging. Terwijl onze andere honden vrolijk aan het spelen waren tijdens het uitlaten, werd Bliksem steeds feller en angstiger. We deden ons uiterste best, maar konden het gedrag van Bliksem niet keren. Onze zoon kwam nauwelijks nog buiten met Bliksem en we zagen opnieuw regelmatig de ogen van onze kanjer zich vullen met tranen. We hoorden weer regelmatig verdriet in zijn stem, het verdriet zo zichtbaar als hij Bliksem probeerde te troosten wanneer Bliksem weer gestresst terug kwam van het uitlaten.

Onze dierenarts raadde aan om de hulp van een ervaren gedragstherapeut in te roepen. 

Na enig speurwerk op internet werd onze aandacht getrokken door de 

Bend-to-assent® methode. Ontwikkeld door Mandy van Gelder. Wauw… het programma leek voor Bliksem gemaakt! 

Met onze 3 speciale kinderen en totaal 4 honden zijn wij best een druk gezin, dus drie weken interne training leek ons het meest passend. Nog dezelfde week hadden we een afspraak met Mandy en Ernest. 

Het gesprek was prettig, gaf vertrouwen en we besloten om Bliksem door Mandy volgens de Bend-to-assent®

methode te laten trainen. Een paar dagen later kwam het o zo moeilijke afscheid. Bliksem ging naar het pension de Sierkamp van waaruit Mandy hem dagelijks ging trainen. 

De belofte van foto’s, filmpjes en verslagen die we iedere dag zouden ontvangen konden het gemis niet opvangen. Eerst zien, eerst ervaren of de training inderdaad het resultaat zou hebben bij Bliksem wat we wilden. 

Iedere dag kregen we een uitgebreid verslag, filmpjes en foto’s. We zagen Bliksem naar de dierentuin gaan, over de markt lopen, in winkels lopen en spelen op de hei... We zagen in drie weken onze onzekere hond veranderen in een prachtige, trotse zelfverzekerde en vrolijke jonge hond. We zagen ook de glans in de ogen van onze zoon weer terugkomen, we hoorden de glimlach in zijn stem als we de filmpjes en foto’s van de training aan het kijken waren.

In de drie weken is niet alleen Bliksem veranderd. Ook wij zijn aan het werk gezet. We hebben iedere dag geleerd van Mandy. Iedere dag tijd genomen om ons te verdiepen in de hondentaal. 

Drie weken later, we mogen Bliksem weer ophalen. Onze zoon is zenuwachtig, heeft buikpijn en we zien in zijn ogen angst en zorgen. Maar dan, nog geen half uur later kijken wij vol trots naar onze zoon. Hij loopt samen met Bliksem voor ons uit. Rechtop en zelfverzekerd, aangemoedigd door Mandy loopt hij samen met Bliksem over de markt, in de winkel en even later op de hei. 

Wauw.. een slikmomentje… een gevoel van dankbaarheid en vertrouwen overvalt ons. Nu is het aan ons. We gaan samen met onze zoon ons uiterste best doen om een goede leider voor Bliksem te zijn. Gesteund door Mandy op de achtergrond hebben wij onze roedel weer compleet. 

We beginnen binnenkort aan de training om Bliksem mogelijk op te leiden tot hulphond. Want een ding is zeker, Bliksem opent deuren voor onze zoon die voor vele gesloten bleven.

https://youtu.be/FpIH-HXvgTA

Mo

 

“…en vergeet vooral mijn vriendinnetje Mandy niet te bedanken!”, hoor ik mijn Mo nog net roepen, toen Mandy van Gelder mij vroeg een stukje te schrijven om mensen met een probleemhond een hart onder de riem te steken, “aan haar dank ik tenslotte mijn huidige leventje…..mijn nieuwe leven en ultieme kans om elk hondenbaasje te laten zien dat er eigenlijk niets mis is met mij. Ik ben zoals ik ben geboren, een zeer toegenegen, onafhankelijke, slimme, enthousiaste en vooral nieuwsgierige wildebras die graag de wereld wil begrijpen waarin hij terecht komt. Een wereld die gedomineerd wordt door mensenregels en eigenaardigheden die soms moeilijk te rijmen vallen met mijn wereld en die soms ook uitermate verwarrend en tegenstrijdig zijn.”    

Een fragment uit het dagboek van Mo

Een half jaar geleden

Als ik net zo kon huilen als mijn baas zouden er nu dikke tranen over mijn snuit biggelen, tranen van teleurstelling, tranen van verdriet, tranen van boosheid en frustratie. Zo heb ik het nooit gewild. Mijn leventje is  uitzichtloos en vol onbegrip. Hoe ben ik ooit in deze misère aanbeland? Wat heb ik misdaan? Het is puur uit wanhoop dat ik me volledig afgekeerd heb van alle wezens die zich mens noemen. Ze begrijpen mij niet en ik hun niet en dat zal ik ook nimmer doen. Afgewezen en gekleineerd, zo voel ik me. Ben ik dat, waarover ze praten? Ik herken mezelf niet meer. In mijn hondenogen ben ik nog steeds de mooie, fiere en trouwe viervoeter die ik altijd ben geweest maar mijn omgeving wil me laten geloven dat dat niet waar is en dat ik niet langer te vertrouwen ben, het doet me zo vreselijk veel pijn! Ik ben ongewenst en maak niet langer deel uit van een fijne thuis. Buitengesloten, ontzet uit mijn vertrouwde omgeving, moederziel alleen en verlaten, geselt de eenzaamheid mijn gedachtengang alsof ik constant gestraft word. Weg is de genegenheid waarin ik mij kon wentelen en die als een zachte warme deken voelde, weg zijn de vertroostende huiselijke geluidjes en het vrolijke geroezemoes om mijn heen. Ik wenste dat ik liever nooit geboren was, vervloekte wees die ik nu ben, niemand meer die me lief heeft of me waardeert om mijn onvoorwaardelijkheid. Niemand meer die me zegt wat er van me verwacht wordt en die me leert hoe ik me dien te gedragen in de vreemde mensenwereld, die ik toch al zo vreemd vind. Het is ook altijd hetzelfde liedje met die rare snuiters. Ze zijn wispelturig, onbetrouwbaar en inconsequent en schijnen daar zelf geen last van te hebben maar mijn rechtlijnige inborst verlangt naar orde en duidelijkheid en ik weet niet meer hoe ik me als de perfecte  huishond dien te gedragen. Ik ben zo in de war dat ik het vertrouwen in tweevoeters volledig kwijt ben geraakt. Mijn enige houvast zijn mijn overlevingsstrategieën die ik van mijn voorouders heb meegekregen en die ergens diep in mijn o zo vermoeide hondenlijf zijn opgeslagen. Hoe zal ik me ooit moeten redden in deze onduidelijke mensenwereld?

In mijn prille hondenleventje was het leven zo eenvoudig: één leider, consequentie en eenduidige signalen. Hierdoor wisten al mijn broertjes en zusjes heel snel waar hun plekje was in onze familieroedel. Door deze orde was er veel ruimte voor ons om echt hond te zijn en spelenderwijs konden we ons in razend tempo ontwikkelen. Intelligent en gevoelig als ik ben, voel ik situaties al aan voordat mensen goed en wel doorhebben wat er aan de hand is.

Nu ik op mezelf ben aangewezen moet ik de mensenwereld tonen dat ik in ieder geval wel in staat ben leiding te geven, niet alleen aan mezelf maar ook naar buiten om mijn grenzen aan te geven. Ik zal laten zien dat ik wel rechtlijnig kan handelen, al moet ik hiervoor tot het uiterste gaan en daar bedoel ik mee dat ik gewoon van me afbijt als de mensenwereld mijn grenzen niet respecteert. Vooraf waarschuwen of grommen doe ik al een tijd niet meer, dat heeft geen enkele zin, ze begrijpen mijn signalen toch niet. Ik moet mijn laatste restje energie gebruiken om het vege lijf te redden anders ga ik ten onder. Interesse in het menselijke ras heb ik allang niet meer. Ik negeer ze gewoon en kijk langs ze heen. Mijn teleurstelling in hen is momenteel groter dan mijn hondenhart kan verdragen.    

Ze zeggen dat ik ontspoord ben, dat ik de weg volledig kwijt ben en dat niemand het met mij aandurft omdat ik zo onbetrouwbaar ben. Zouden deze mensenkinderen in de gaten hebben dat ze het spoor zelf bijster zijn? Een vals secreet noemen ze me, een onhandelbare hond. Als ze zich eens hadden verdiept in mijn hondenwereldje, dan zouden ze wellicht  begrijpen waarom ik me zo gedragen moet en dat mijn gedrag zelfs minder gecompliceerd is dan hun gedrag. Eigenlijk ben ik een brave borst met een goudeerlijk hartje, een goedzak die heel rechtlijnig denkt en even zo rechtlijnig handelt. één fout van de menselijke zijde betekent dan ook meteen ingrijpen van mijn kant. Recht is recht en krom is krom, dat is de enige manier hoe ik me staande kan houden in deze uiterst verwarrende wereld. Of is dat misschien te eenvoudig voor het menselijke brein?

 

Een fragment uit mijn dagboek

Een half jaar geleden

Mijn leven is gedompeld in diepe rouw. mijn innig vertrouwde ridgeback maatje wiens naam voor altijd in mijn hart gegrift staat is niet meer…..hoe moet ik in Godsnaam verder! Ik heb nergens geen interesse meer in, heb geen eetlust meer en staar de hele dag wezenloos voor me uit op zoek naar een lichtpuntje, hoe klein dan ook. Ik raak bevangen door het idee dat een nieuwe herplaatser mijn leven weer zin zal geven. En hoe toevallig, binnen twee weken dient zich een hond in nood aan, eigenlijk te snel maar die gedachten wuif ik snel weg want, denk ik, dat zal zo moeten zijn. Ik kon toen nog niet vermoeden dat door deze beslissing onze levens totaal op zijn kop zouden worden gezet. Wij waren niet erg kritisch naar een nieuwe hond omdat wij, gesterkt door het idee dat we al twee herplaatsers op de rit hadden gekregen, er vast van overtuigd waren dat we alles in huis hadden om ook deze hond wel weer in zijn kracht te zetten. Wel heel arrogant achteraf omdat wij het eigenlijk waren die in onze kracht moesten worden gezet bleek later…..

Hoe lief en zorgzaam we ook waren naar onze nieuwe viervoeter, hij was het niet voor ons. Hij wilde niets maar dan ook niets van ons weten en spreidde uitsluitend disrespect ten toon. Hij negeerde ons zoveel hij kon en bracht het zelfs niet op om ook maar één keer onze richting uit te kijken. Hij draaide zijn achterste letterlijk naar ons toe. We hadden dus een hond en ook weer niet. Elke toenaderingspoging van onze kant deed hem op de vlucht slaan en toen hij het zat was en mijn partner op een onbewaakt moment te dicht bij hem kwam voor zijn gevoel, greep ie hem in zijn voorhoofd en werd hij een keer woest heen en weer geschud.

Ik was overdonderd door ongeloof en schrok me dood van het bloedbad dat Mo met zijn actie had aangericht. De diepe verwondingen waren niet eens meer zichtbaar door al het bloed. Snel medisch ingrijpen was het eerste vereiste en een halve dag later zaten we als een onogend en groggy stel (mijn partner met een enorm rood doorlekkend verband om zijn hoofd en nog deels verdoofd) in de auto op weg naar Mandy van Gelder om onze Mo aan een nadere inspectie te laten onderwerpen. Ook dat bleek een misperceptie te zijn. We kwamen voor onszelf bleek, want wij hadden het niet helemaal begrepen. Wij waren degene die onderricht nodig hadden en een transformatieproces  moesten ondergaan. We zouden voorlopig nog niet van deze dame af zijn. Mo bleek onvervalst alfagedrag te vertonen en wij zouden die rol van hem over moeten gaan nemen. Een bezoek aan een ortho manueel therapeut zou de volgende stap zijn om te kijken of het gedrag van Mo pijn gerelateerd was. 2 maanden lang heeft onze man op zware pijnstillers geleefd omdat zijn bekken, rug en nek weer helemaal rechtgezet moesten worden. Slechts 1 werveltje bleek goed te staan.

Er kwamen complicaties door de hondenbeet. mijn partner begon er als een zombie uit een Halloween film uit te zien en we hadden al snel een abonnement op de spoedeisende hulp. Alle wonden moesten weer worden opengesneden en er werden zware paardenmiddelen ingezet om de bacteriën te lijf te gaan. Hier bleef het helaas niet bij.

Inmiddels begon het besef tot ons door te dringen dat dit op het randje was en begon de angst flink toe te slaan. Ik begon nachtmerries te krijgen over mijn partner die ik in mijn dromen altijd levenloos aantrof, liggend in een plas bloed. Iedere dag begon daardoor al met stress. Doodeng vond ik het dan ook om Mo te moeten corrigeren. Hij liet zich ook niet corrigeren en voerde hierin een verbeten strijd. Het leek wel of hij de heer des huizes was en ging direct in de aanvalshouding als hij moest gehoorzamen. Het groeide ons compleet boven het hoofd! We waren uiteindelijk bang geworden voor onze eigen hond. Dit was toch echt te hoog gegrepen voor ons! En dan hadden we nog wel de meest gunstige situatie omdat we maar met z’n tweeën waren. De vraag diende zich aan of we hier wel mee door moesten gaan tegen wil en dank. Iedereen scheen zich te willen mengen in de situatie en iedereen had hier wel een mening over. We kregen er slapeloze nachten door en raakten hoe langer hoe verder uit balans. Waar was de vrede in huis gebleven? Mijn partner en ik kregen meningsverschillen over het wel of niet houden van de hond. Alles stond overhoop en leek te draaien om Mo terwijl mijn partner eigenlijk te ziek was om te kunnen functioneren. Wat hadden we gedaan!

Vaak hebben we gedacht laat iemand anders de hond overnemen, mensen die geen fouten maken zoals wij. Iedere fout die we maakten met Mo werd gelijk afgestraft door hem. Het leek net een boze film waarin wij continu het onderspit moesten delven. Maar niemand bood zich aan. het was of wij of niemand. Het alternatief was om de hond te laten inslapen. De mentale druk was hoog. we voelden de verantwoording op onze schouders drukken en onze gedachten maakten overuren; als hij maar niet dit, als hij maar niet dat…..we hadden ineens een enorme handenbinder en een verantwoording die zijn weerga niet kende! De liefde voor de hond bleef echter overwinnen. We vonden het niet eerlijk om Mo in te laten slapen omdat zijn gedrag door menselijk onvermogen was ontstaan. Gesterkt door het vertrouwen dat Mandy ons gaf, gingen we door.

Aangezien Mo niet wilde capituleren en zich niet wilde binden aan ons werd het tijd voor een ingrijpende maatregel: de muilkorf en wel 24 uur per dag. Handmatig voeren via de muilkorf, drinken met de muilkorf en slapen met de muilkorf. Dit om hem botweg te kunnen corrigeren via zijn halsband, iets wat hij nooit toe zou staan zonder te bijten. In dit stadium mochten we de muilkorf ook niet afdoen. Mo moest eerst laten zien dat hij de commando’s aankon. Helaas ook hier weer complicaties doordat de huid ging verweken en open sprong. De muilkorf werd te vroeg een no go! Het duurde 3 lange weken eer Mo genezen was. Toch hadden we al wat winst geboekt. Mo viel veel minder uit en accepteerde al meer. Hij werd ook iets rustiger. De longeerlijn werd ingezet zodat hij wat meer bewegingsvrijheid had in de bossen en het water in kon.

Mandy had de nadruk al eerder gelegd op het ondernemen van leuke ontspannende dingen met z’n drieën maar Mo was nog altijd niet blij en gedroeg zich vrij stoïcijns tijdens onze uitstapjes. Omdat er toch dringend een kentering moest komen besloten we uiteindelijk om Mo mee te nemen op vakantie naar Frankrijk zodat we alleen maar ontspanning hadden met elkaar. Wat daar gebeurde was echt ongelofelijk!  Hij begon zich te binden aan ons, bijna een half jaar later! De ommekeer was opmerkelijk. Mo werd blij als een dravend veulen en genoot zichtbaar van alles om hem heen. Het werd weer licht! Ik kan met geen pen beschrijven hoe blij we waren dat we besloten hadden er voor te gaan. De vakantie opende allerlei deuren. Zo kon Mo voor de vakantie niet blaffen. Als hij het al probeerde perste hij niet meer dan een paar iele piepjes  uit zijn keel. Maar toen Mo een keer achter moest blijven omdat hij niet mee kon, sprong hij hoog boven de poort uit en bleef hij wel een kwartier lang blaffen en jammeren volgens een vriend van ons. De band van mij uit naar Mo was er al veel eerder maar die werd nu ook sterk wederzijds en zelfs mijn partner begon helemaal verknocht op hem te worden en vice versa ook. Mo is niet meer weg te denken uit ons leven en we zijn echt heel erg blij met hem. Hij is ontzettend enthousiast van aard, speelt graag, is ondeugend en zit vol streken maar aan de andere kant is hij ook ontzettend lief en aanhankelijk. Het gaat inmiddels zo goed dat we een tweede vakantie met hem gepland hebben mits onze gezondheid het toelaat. natuurlijk zijn we er nog niet want het uitlaten is nog een hele onderneming maar we hebben wel het gevoel dat we al lang en breed over het zwaartepunt heen zijn en dat het met de tijd wel goed gaat komen.

 

Dankbaar

Wat wij zouden willen meegeven aan iedereen die met een probleemhond te maken heeft of graag een hond in nood wil opvangen is het volgende. Bedenk dat een ontspoorde hond niet ontspoord is geboren. Hier kan hij niet op veroordeeld worden, dat zou onrechtvaardig zijn. Geen hond die graag de rol van ‘een probleemhond’ speelt en daarmee zijn thuis en geborgenheid verliest of dreigt te verliezen. Het is op zich al triest genoeg als een hond een primaire emotie als angst of agressie moet inzetten om iets duidelijk te maken. het is een noodsignaal naar ons, mensen, toe. Wij zijn degenen die, ondanks al onze goede bedoelingen, niet in staat zijn geweest eerdere signalen op te pakken voordat het zover escaleerde.

En als het dan escaleert, ga dan uitsluitend op je eigen gevoel af en laat je niet leiden door wat anderen zeggen, hoe goed bedoeld dan ook. Zij hoeven tenslotte het proces niet te ondergaan, hoeven geen offers te brengen en hoeven ook niet gebukt te gaan onder schuldgevoelens, die ongetwijfeld de kop op zullen steken. Iedere situatie is uniek. Eerlijkheidshalve weet ik ook niet of we wel hadden doorgepakt als er kinderen in het spel zouden zijn geweest gezien de risico’s die dat met zich meebrengt. Hoe groot is je controle dan nog in zo’n hachelijke situatie?

Het enige van wezenlijk belang en daarmee ook het allerbelangrijkste , is dat je situatie verantwoord blijft naar jezelf toe, naar je kinderen en naar je omgeving en dat niemand gevaar loopt en daar komt Mandy dan ook in beeld. Het zou een ideale situatie zijn om een ontspoorde herplaatser of probleemhond eerst door haar te laten observeren, puur en alleen om te voorkomen dat je niet gelijk onwetend de fout in kan gaan met alle gevolgen van dien. Voorkomen is beter dan genezen! Als je in staat wordt gesteld het roedelgedrag te begrijpen en je je kunt inleven in de belevingswereld van een probleemhond, dan heb je al zo’n enorme voorsprong om het vertrouwen van je hond te winnen en zijn de missers die je ongetwijfeld een keer maakt in ieder geval minimaal!  Wij zijn Mandy dan ook heel erg dankbaar dat ze op ons pad is gekomen en ons is blijven motiveren. Zonder haar had Mo nooit en te nimmer gered kunnen worden! Uit de grond van ons hart: DANK JE WEL !!!

Ook heel veel respect voor iedereen die zich wil inzetten om een probleemhond uit zijn noodsituatie te helpen! Het is ontzettend zwaar en ingrijpend maar je krijgt er de onvoorwaardelijke liefde van je hond voor terug en een groot gevoel van zelfoverwinning. Als we eenmaal het inzicht hebben hoe de belevingswereld van een hond eruit ziet dan weten we dat wij, mensen, de enigen zijn die zo’n proces weer kunnen kenteren, een proces waarin we onze hond ongewild en onwetend hebben geplaatst. Als het lukt een hond weer ‘terug’ te halen dan geeft dat zo’n enorm gevoel van dankbaarheid en zelfoverwinning dat je alles wat eraan vooraf is gegaan ook weer heel snel vergeet…..nou ja, bijna alles, in ons geval ;-)

Lara

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben een pup uitgezocht. Na lang zoeken welk ras, hoe groot, het karakter enz. Kozen we voor een labradoodle. Op slag verliefd!!! Na veel lezen over opvoeding, spullen inkopen en voorbereiding mochten we haar op 11 april eindelijk ophalen. 

Lara is een lieve, nieuwsgierige dolenthousiaste, vrolijke en erg slimme pup.

Via mijn kapster kreeg ik het telefoonnummer van Mandy van Gelder van hondenschool WRAF. Zij is de beste kreeg ik te horen. We wilden een goede start, dus gebeld. 

Van Mandy kregen we te horen dat we Lara eerst een weekje moesten laten wennen aan haar omgeving, daarna zouden we een afspraak maken. Zo gezegd zo gedaan. Met 12 weken begonnen we met de puppy privé. We kregen naast het boekje Roedeltaal dat we al eerder gehad hadden, goede tips en adviezen over de opvoeding en natuurlijk de BTA® methode.

Lara was erg enthousiast en snel afgeleid, dus kregen we de tip om voldoende te lopen en op den duur te gaan fietsen om haar energie kwijt te laten raken. Dit ging steeds beter. Vervolgens mochten we naar Nijkerk komen om over de markt en in de winkels te gaan lopen. Een hele opgaaf daar Mandy ook 3 honden van haar zelf mee had genomen. Het ging wonderbaarlijk goed. We hebben ondertussen een hond die lekker in haar vel zit, niet meer op alles en iedereen reageert zonder toestemming en ze kan zelfs mee naar een drukke markt. Supertrots op haar. We genieten volop van haar en gaan natuurlijk door met de trainingen. Binnenkort gaan we naar de dierentuin.

Ontzettend blij dat we jouw telefoonnummer gekregen hebben en je gebeld hebben.

Bedankt Mandy voor alles tot nu toe!!!

Tot snel 

Liefs Angela

Maximus

 

Ben zo blij met de BTA methode van Mandy van Gelder van Hondencentrum WRAF!

Vandaag prive les gehad met onze Rhodesian Ridgeback Maximus van 7 maanden oud. Weer zoveel geleerd wat ik zelf niet goed deed. Hij reageerde met trekken aan de riem als hij andere honden zag. Hij is inmiddels behoorlijk sterk en ik probeerde hem de andere kant op te trekken en te draaien. Vandaag heb ik geleerd zonder trekken te draaien en in alle rust zijn aandacht te vragen. Zo trots dat dit gelukt is! We hebben nog veel oefenen voor de boeg, maar dat is heel erg leuk om te doen! Ik mocht met de honden van Mandy van Gelder en Ernest oefenen, ze deden het heel erg goed. Mooi om te zien welke uitwerking hun alfa hond had op Maximus. Maximus durfde hem zelfs niet aan te kijken en hij stond 40 cm van hem vandaan! Dit heeft te maken met de energie die de alfa uitstraalt. Dit confronteerde mij ook met mijn eigen (enigszins gespannen) energie welke een averechtse uitwerking heeft op mijn honden. Daar ga ik dus hard aan werken!

Zaterdag examen voor de G1 en dan in januari door met de G2. Tussendoor nog een paar privélessen om zelf nog meer te leren.

Ik heb 1 ding goed geleerd: als ik het goed doe dan volgt mijn hond automatisch op de door mij gewenste manier.

Jake

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniëlle en ik wonen samen met haar twee zonen (17 en 20) aan de bosrand in Garderen, gelegen op de Noordwest Veluwe in een vrijstaand huis. We wonen daar heerlijk op onszelf, maar kunnen en willen daar niet leven zonder een hond. Er is al tweemaal ingebroken in het verleden en je wil je graag veilig voelen als je thuis of juist van huis bent.

Onze Boerboel genaamd ‘Beer’ (teefje) ging vorig jaar toch wel haar seniorenjaren in, wat voor ons aanleiding was om op zoek te gaan naar een Rhodesian Ridgeback pup. We hebben eerder Ridgebacks gehad en vinden dat superfijne honden, passend bij wie wij zijn. Omdat we er niet vies van zijn om dieren een tweede kans te bieden, zijn we gaan kijken naar een mogelijke herplaatser. Via internet kwamen we uit bij een gezin, wonend aan de rand van Nijmegen, dat in scheiding lag. Direct gebeld, maar de eigenaar van de 2-jarige reu ‘Jake’ gaf aan al in gesprek te zijn met een ander, maar zou reageren wanneer dat niets werd.

 

Omdat het in onze ogen lang stil bleef zijn wij verder gaan zoeken en kwamen op het pad van ‘Luna’ een twaalf weken oud teefje. Wij zijn op zondagmiddag gaan kijken en waren op slag verliefd; deal gesloten en afgesproken dat we het hondje na onze wintersport eind maart zouden halen.

 

Dezelfde zondag werden we ’s avonds gebeld door de eigenaar van Jake. De andere partij had afgezien van de overname van Jake en of wij hem nog wilden opnemen in ons gezin. Omdat het geen jaren zou duren dat beide zoons het huis uit zouden zijn (een is dat inmiddels al), besloten we ook Jake te nemen. Uiteindelijk zou de Boerboel niet meer het eeuwige leven hebben en dan konden de twee Ridgebacks elkaar overdag mooi gezelschap houden. Jake lieten we een maand na Luna komen, zo konden we eerst aan de pup wennen (en de pup aan ons) en daarna aan Jake.

 

Toen we de eerste maal gingen kijken bij Jake in Nijmegen, vonden we een wild enthousiaste hond, speels, blij, loeisterk en naar zeggen van de eigenaar waaks naar buiten en super lief en loyaal naar binnen aan het gezin. Wat een pracht van een Ridgeback vonden we. De eigenaar had drie verschillende puppycursussen met de hond doorlopen en het beste beestje luisterde prima. Wel zei de eigenaar, had Jake een negatieve eigenschap: hij had last van voernijd. Als hij aan het eten was moest je hem met rust laten en vooral niet het gevoel geven zijn eten af te willen pakken. Een vervaarlijke en dreigende brom zou anders je beloning zijn.

 

Toen begin mei Jake bij ons werd gebracht door de oude eigenaar, zijn we eerst met hem en de andere twee honden buiten gaan lopen. Zo konden de honden aan elkaar wennen en was er geen gevaar voor territoriumdrift bij de andere honden. Dit ging allemaal prima en toen we later binnen zaten, konden de honden het prima vinden met elkaar. Uiteraard was er wel eens een grommetje, maar nimmer dreigend. Wennen aan, en spelen met elkaar wisselden elkaar af.

 

De ommekeer:

 

Na een aantal goede dagen, ging het plots mis. Ik had Jake zijn eten gegeven en nadat hij het op had wilde ik hem aandacht geven. Jake begon zeer dreigend te grommen naar mij, trok zijn lippen op en toonde zijn hoektanden. Ik begreep er niets van, hij had zijn eten toch op, niemand kon meer iets afpakken. Ik dacht bij mijzelf dat ik hem gerust kon stellen door hem een hondenkoekje te geven, wat achteraf gezien heel fout was. Met dat ik mijn hand naar voren stak en het koekje aanreikte, hing Jake in mijn hand. Gelukkig niet door mijn huid heen, maar wel behoorlijk pijnlijk en gekneusd.

 

Ik besloot de oude eigenaar te bellen en dit voorval met hem te delen. Hij gaf aan dat dit niet onlogisch was; als Jake klaar was met eten moest je er niet op af gaan, maar wachten tot hij uit zichzelf bij zijn voerbak vandaan ging en ons op zou zoeken. Na deze tip gingen we gerustgesteld verder met Jake, in de verwachting dat het slechts een incident was geweest. Helaas echter ging het de dagen daarop vaker mis. Op onverwachte momenten een grommende Jake, niet luisterend en soms met schuim op de bek. Twee bijtincidenten verder en alle vertrouwen in Jake was voorgoed (dachten we) verdwenen. Onze conclusie: een gevaarlijke, onbetrouwbare hond waar we geen risico mee mochten lopen en ook een die je een ander niet mocht toevertrouwen. Conclusie: de spreekwoordelijke spuit erin, met veel verdriet maar wetend dat dat de enige veilige optie zou zijn. De dierenarts gebeld en het hele verhaal verteld. De arts echter weigerde de hond te euthanaseren, en verwees door naar een gedragsdeskundige.

 

No way echter dat ik Jake nog langer in de buurt van onze jongens wilde laten vertoeven. De angst voor de hond was inmiddels dermate toegenomen, dat we hem zijn halsband nauwelijks durfden omdoen, meneer domineerde ons huishouden kon je wel zeggen. Op zaterdagmorgen heb ik hem de bench ingelokt met een stuk vlees en ben ik met hem naar het asiel gereden. Daar wilde men de hond echter niet adopteren. Niet vanwege zijn achtergrond, maar ook omdat men al te veel honden daar had zitten vlak voor de vakantieperiode. Ik heb toen Jake daar voor twee weken laten logeren, zodat ik op zoek kon naar een asiel dat hem wel wilde opnemen of de tussentijd kon benutten om de dierenarts te overtuigen dat het echt het beste was om Jake te laten inslapen. Jake ondertussen, was dermate onbetrouwbaar geworden dat ook asielpersoneel niet in zijn buurt durfde te komen.

 

Toen ik Jake weg had gebracht, postte ik op Facebook dat dit was gebeurd. We kregen veel bijval, maar ook wel een enkele kritische opmerking dat de hond het niet verdiende om te sterven. Een kennis die mijn bericht had gelezen, belde mij op en vertelde over SOS-Ridgeback, een stichting die tot doel heeft Ridgebacks in penibele situaties te redden. Met die stichting heb ik contact gezocht en na enige dagen heen en weer bellen tussen dezen en genen, kwam ik op het pad van Mandy van Gelder.

 

Mandy gebeld en het hele verhaal verteld. Zij wilde Jake graag zien en we hebben toen afgesproken bij het asiel waar Jake vertoefde. Daar elkaar langer gesproken. In de optiek van Mandy was er zeker hoop voor Jake, ondanks dat ze bijna haar vingers aan hem kwijtraakte tijdens het observeren.

 

Mandy legde mij ter plaatse uit waardoor Jake’s gedrag zo was omgeslagen en wist mij te verzekeren dat alles goed kon komen, mits wij anders met Jake om zouden gaan. Die middag ging ik met lood in de schoenen naar huis, want hoe overtuig je de rest van het gezin dat het goed zou kunnen komen wanneer Jake weer thuis zou zijn. Die avond familieberaad: Mijn partner sceptisch, de jongste zoon durfde het misschien nog wel aan, de oudste was heel duidelijk; hij wilde het beest niet meer bij ons in huis hebben.

 

Ondanks de weerstand thuis zijn we in gesprek gegaan met Mandy, die ons het hemd van het lijf vroeg in een twee uur durende sessie. Eindconclusie was dat we op sommige momenten totaal verkeerd waren omgesprongen met Jake, waardoor hij absoluut niet wist wat zijn plaats in het gezin was. Soms werd hij benaderd als het hoofd van de roedel, dan weer als onderdanige hond. Niet alleen in ons gedrag, maar ook in de volgordelijkheid der dingen. We handelden soms volledig in strijd met natuurregels. Juist in de situatie met ook nog eens twee andere honden, werd zijn drang naar dominantie versterkt. Ons gedrag maakte dat de beste hond volledig in verwarring was, gestrest en onvoorspelbaar.

 

Het maakt uiteraard geen sier om hier precies uit de doeken te doen wat Mandy ons die middag geleerd heeft, maar het laatste deel van dit verhaal zal jullie sterk doen verbazen.

 

De week erop heb ik Jake opgehaald uit het asiel. Wel met medewerken van de dierenarts die hem letterlijk heeft moeten verdoven, zodat we Jake een muilkorf om konden doen. Harde voorwaarde van ons gezin om hem terug mee naar huis te nemen. We hebben vanaf die dag letterlijk ons eigen gedrag aangepast, we zijn ons gaan gedragen volgens de ‘regels’ die Mandy ons meegaf, volgens de wetten der natuur. Jake veranderde letterlijk in een paar dagen van een gevaarlijke hond naar een volgzame, luisterende hond. Oh ja, soms had hij nog wel eens wat nukken, maar nimmer meer een bijtincident of was hij daadwerkelijk bedreigend naar ons. Na tien dagen al, waren we zo vertrouwd met hem, dat we hem de muilkorf hebben afgedaan. Doodeng was dat, maar het ging helemaal goed.

 

Afgelopen half jaar heeft Jake zich voorbeeldig gedragen, had heel soms nog een kleine strijd met de Boerboel, maar die liet duidelijk aan Jake merken dat niet hij, maar zij de baas was in de roedel.

 

6 december hebben we afscheid moeten nemen van Beer, de Boerboel. Ze was op en volgens de dierenarts van binnen onherstelbaar ziek. We hebben beide Ridgebacks nauw betrokken bij het afscheid. Tot mijn stomste verbazing is de band tussen mij en Jake daarna nog sterker geworden. Dagelijks nadat ik gegeten heb komt hij bij mij, gaat naast me zitten en kijkt me vragend aan. Pas wanneer ik toestemming geef, springt hij met zijn voorpoten over mijn benen heen en gaat met zijn buik op schoot liggen, de achterpoten stevig op de grond. Hij vindt niets zo lekker dan om zich te laten knuffelen en strelen. Tot het moment dat ik aangeef dat het klaar is, dat staat hij direct uit zichzelf van schoot op en gaat tevreden liggen op zijn mat.

 

Jake hoort bij ons en mag voorgoed blijven, heeft onze harten letterlijk gestolen. Hij is waaks voor het gezin en lief naar de andere Ridgeback en ook naar onze twee katten en paarden die ik nog niet had genoemd.

 

Jake is cool en wij zijn ontzettend blij met hem en hoe hij nu is. Maar ook blij en dankbaar dat we destijds hebben durven vertrouwen op het oordeel en de kundigheid van Mandy, zonder wie deze hond het (heel onterecht) niet zou hebben overleefd.

 

Jack van Zundert

Cooper

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het najaar van 2018 kregen we Cooper in ons gezin. Een Bordeauxdog, we waren op slag verliefd op hem. Hij was nog lekker klein en handzaam, maar wisten ook dat deze tijd snel voorbij zou zijn en al snel formaat bulldozer zou gaan worden. Dus met 8 weken op puppy cursus! We gingen elke week maar, helaas liepen we tegen steeds meer ellende aan. Hij was buiten zowat niet meer te houden, en maakte thuis alles kapot. Hij was wel lief maar voornamelijk als hij sliep. Cooper was inmiddels de heer des huizes, er moest dus wat gebeuren!

 

Via via kwamen we terecht bij WRAF en na een intake met onze bulldozer maakten wij een afspraak om Cooper onder te brengen in een nagelegen pension zodat Ernest Cooper gedurende 3 weken volgens de Bend-to-Assent® methode kon trainen.

Wij kregen 2 boekjes mee om door te lezen. 

Roedeltaal (opvoeden op natuurlijke wijze)en de BTA® methode instructieboekje. 

 

Gedurende het proces werden wij op de hoogte gehouden door Mandy en Ernest (die hem trainde) met verhalen hoe met hem aan de lijn te lopen, maar ook kregen we veel foto’s en filmpjes hoe de BTA® 

methode toe te passen. Dit maakte het voor ons een stuk duidelijker en het kwartje begon bij ons en bij Cooper te vallen zoals op de video’s te zien was. 

Cooper is overal geweest, van het terras tot de dierentuin en van het bos weer naar een winkel.

 

Na 3 weken mochten wij hem weer ophalen en kregen wij een training van Ernest samen met Cooper om alles wat hij geleerd had goed toe te kunnen passen. 

 

Wij willen Ernest en Mandy hartelijk danken voor alle hulp, wij lopen nu met plezier met Cooper en durven hem nu overal mee naartoe te nemen. Ook in huis weet hij nu dat hij niet de baas meer is en voelt zich daar duidelijk goed bij. Wij hebben een stabiele en gehoorzame hond!

Groet, André & Kim

Nousha

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik vond dat ik al best goed op weg was met mijn herdershond Nousha. Alleen ik miste het puntje op de 'i': wandelen zonder trekken lukte maar niet. En als er een kat gespot werd, was er geen houden meer aan. Bij Hondencentrum WRAF bleek dat het niet alleen het puntje op de i was. Bij Mandy leerde ik alles over leefregels van de hond en over de 
Bend-to-Assent methode. De eerste twee weken waren echt wennen, vooral voor mij. Voor Nousha niet, die kwam helemaal tot rust. Eindelijk een baas die de regie overnam! Deze methode past zo goed bij een hond en bij hoe het eigenlijk moet gaan, dat het een feestje is. Ik wandel nu naar het bos zonder dat Nousha trekt. En op mijn toestemming steken we over, speelt ze met andere honden, mag ze naar binnen enz. Wij hebben nu een tophond, door een topcursus!

© 2017 Hondencentrum WRAF, Mandy van Gelder

Algemene Voorwaarden

  • White Facebook Icon
  • White Twitter Icon
  • White YouTube Icon