Column "Respect verdienen"
Dit keer geen column uit mijn naam geschreven. Een klant van ons stuurde deze mail en ik vond hem zo veelzeggend dat ik hem een plaatsje gun in mijn columns. Zij fokt schapendoezen en het verhaal spreekt verder voor zich.
Respect verdienen.
Van de week kwam er een man naar mij toe terwijl ik de bende aan het trainen was. Hijzelf bleek trainer te zijn. "Dat doet u niet goed" zei hij tegen mij "u moet ze flink aanpakken en ze flink op de donder geven".
Onze bende flink blaffend natuurlijk toen hij was aan komen lopen was ik stil aan het corrigeren. Dat wil zeggen dat ik rustig en zonder iets te zeggen aan het corrigeren was door ze met een ksst bij het hek weg te jagen. Het kon even duren maar het had wel degelijk succes.
Ik vertelde hem dat ik zo niet wilde werken met hen op de donder geven maar het liever zocht in een vriendelijke aanpak. Ik had onze Sjaan al flink aan moeten pakken om een doorbraak te forceren zodat het werkzaam was en nu ze op dat punt is kan ik haar weer wat milder benaderen.
"ik heb ze binnen een dag stil" zei hij uitdagend.
"En..." vroeg ik hem "dan kruipen ze voor u zeker". Hij knikte trots. "Dat wil ik niet" antwoorde ik "ik wil niet dat ze voor mij kruipen uit angst, ik wil dat ze mij respecteren en graag voor mij willen werken maar dan zal ik eerst hun respect moeten verdienen".
"Wist u" zei hij "dat uit onderzoek is gebleken dat de meeste bijtincedenten van honden komen die zachtaardig zijn getraind en dat dit ieder jaar steeds meer wordt. Dat dit komt omdat ze nooit eens stevig zijn gecorrigeerd". Weer keek hij mij uitdagend aan.
"Geloof ik niets van" zei ik weer terug "ik geloof dat dit aan de bazen zelf ligt en niet aan de training en dat ze niet consequent zijn of duidelijk genoeg".
"Tegenwoordig"ging hij onverstoorbaar verder "zijn er trainers die werken via roedelgedrag. Die zeggen niets meer nog geen eens let op" Hij keek triomfantelijk.
"Tja, denkt u nu echt dat de roedelleider gaat blaffen van let op. Kom nou die loopt gewoon door en ziet wel wie er volgt of niet. Je volgt en bent beschermd in de groep of je blijft achter met alle gevolgen van dien". Hij keek mij aan wat minder grijnzend en ik zag hem denken wat hij hier op moest zeggen.
"Bij welke hondenschool zit u" vroeg hij. Ik wees op de keten van Wraf en zei "ik was daar begonnen met Sjaantje maar bleek er nog niet aan toe te zijn".
Verbaasd keek hij mij aan "hoezo was u er nog niet aan toe, wat een onzin. Het werkte dus niet. Zeg dat dan gewoon". "Het werkt prima hoor" zei ik "maar ik kon de knop niet omdraaien van rustig zijn en mij geïrriteerd voelen en niet te bulderen etc".
"Dan hebben zij u wijsgemaakt zeker dat het aan u lag". "Ze hebben niets gezegd" zei ik "ze hebben alleen geprobeerd mij de leider te laten zijn en mij daarin te begeleiden. Wist u trouwens dat zij honden kunnen trainen op die manier dat de hond naar hun toekomt als ze ergens iets zien. Dat ze uit eigen beweging dan naar hun als leider komen uit respect".
Hij schudde vol ongeloof zijn hoofd. "Dus als ik het veld instap dan komt Sjaan naar u toe"
"Nu wellicht nog niet, ik train mijzelf op dit moment in mond houden en rustig blijven maar ooit..."
"Mag ik.." hij wees op het veld en kwam het veld op waarop de hele bende weer stevig begon te blaffen. Hij richtte zich rechtop en bulderde "Stil en nu zitten".
Wat hij verwacht had weet ik niet maar natuurlijk was er niemand stil en niemand die zat. En terwijl hij daar stond maakte een van de bendeleden zich uit de voeten en liep vol vertrouwen naar mij toe. Het was Sjaan die naar mij opkeek. "Zit" zei ik rustig en ze zat. "Af" zei ik rustig en ze ging af. De andere bendeleden kwamen er ook aan en kwamen achter mij zitten.
De man keek bijna vol ongeloof naar mij en mijn roedel. "Ziet u wel" riep ik triomfantelijk.
"Respect geven en respect krijgen en niet afdwingen".
Er zat voor hem niets anders op dan staart tussen zijn poten en aftaaien. Ik liep met hem mee en voor het hek gaf ik de opdracht aan de bende te zitten en te blijven. Ze zaten keurig op een rij te blijven. Hij boog zijn hoofd wat opzij (kalmeringssignaal) en liep het hek door. "Wilt u wellicht een folder van Wraf" vroeg ik hem vriendelijk. Hij keek mij nijdig aan en liep snel weg met grote passen en gebogen lijf.
Plotseling voelde ik een natte snuit in mijn hand. Het was Sjaantje. Ontroerd met een traan in mijn ogen zei ik zit en ze ging zitten. En ik voelde een band tussen haar en mij.
Dank je wel meiden van Wraf dacht ik. Ik weet nu wat jullie bedoelen, ik weet nu dat ik kan werken met Sjaan en de rest van de bende. Zelf moest ik dat breekpunt vinden, bij mijzelf inplaats van het te zoeken bij Sjaan. We zijn er nog lang niet maar het is een begin. Maar ik weet nu dat het kan, dat ik het kan, dat Sjaan het kan, dat de bende het kan, met vallen en opstaan...met 3 stappen vooruit en 2 stappen achteruit en weer 3 stappen vooruit.
Respect geven en respect verdienen.
Ik hoop dat nog veel baasjes als ik en veel honden als Sjaan bij jullie terecht mogen komen. Om anders te leren kijken, te denken, te handelen.
Ik hoop dat nog veel blaffende trainers met hun staart tussen de benen zich terugtrekken en nog lang na zullen denken en er iets van leren.
Kortom dank je wel meiden. Ik moest dit gewoon even kwijt.
